Aleksandra Mirosław – mistrzyni olimpijska z Paryża i rekordzistka świata – zapowiedziała, że po sezonie 2026 zakończy sportową karierę, informuje sport-tour.pl powołując się na polsatsport.pl. To mocna puenta historii zawodniczki, która w wspinaczce na czas przez lata wyznaczała granice tego, co w ogóle możliwe.
Decyzja ogłoszona w dniu urodzin
W poniedziałek, 2 lutego, dokładnie w dniu 32. urodzin, Aleksandra Mirosław poinformowała, że ostatnim rozdziałem jej startów będzie sezon 2026. Tę deklarację ogłosiła już jako najbardziej utytułowana zawodniczka swojej specjalności, z olimpijskim złotem i trzema tytułami mistrzyni świata. Dla kibiców to sygnał, że końcówka jej kariery będzie miała wyjątkową wagę – każda impreza w 2026 roku stanie się „ostatnią szansą”, by zobaczyć ją na ścianie w roli faworytki.
Seul, trzecie złoto MŚ i rekord globu 6,03
We wrześniu potwierdziła dominację na światowej scenie, zdobywając trzecie złoto mistrzostw świata i poprawiając rekord globu do poziomu 6,03. Najnowszy tytuł wywalczyła w Seul, gdzie po raz szósty w karierze usłyszała Mazurek Dąbrowskiego po wielkim sukcesie. Wcześniej triumfowała na MŚ w Innsbruck (2018) oraz w Hachioji (2019), a do kompletu dorzuciła dwa złote medale mistrzostw Europy: Edynburg 2019 i Monachium 2022.
Najcenniejsze było złoto z Paryża
Najważniejszym punktem tej kolekcji pozostaje jednak olimpijski triumf. 5 sierpnia 2024 w Paryż Mirosław zdobyła złoto, co uczyniło ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w swojej konkurencji. Ten sukces nie był jedynie „medalem do gabloty” – był potwierdzeniem, że prędkość, regularność i odporność na presję mogą wygrać nawet w formule olimpijskiej, która wcześniej nie zawsze jej sprzyjała.
Początek w Lublinie i ambicja, która przyszła szybciej niż olimpijski status dyscypliny
Jej przygoda ze wspinaniem zaczęła się w 2007 roku, gdy w Szkoła Podstawowa nr 28 w Lublinie realizowano projekt Polski Związek Alpinizmu „Ścianka w każdej szkole”. Do sportu pchnęły ją sukcesy starszej o trzy lata siostry Małgorzata Rudzińska – wtedy zazdrościła jej pucharów i nagród, a później postanowiła zdobywać własne. W wywiadzie z 2023 roku wspominała, że jako 13-latka mówiła wprost o tytule mistrzyni świata, bo w tamtym czasie nikt nie zakładał jeszcze, że sportowe wspinanie doczeka się olimpijskiej sceny.
Więcej Przeczytaj
Gdy decyzja MKOl otworzyła nowy cel
Włączenie wspinaczki sportowej do programu igrzysk jako kombinacji trzech konkurencji – wspinaczki na czas, prowadzenia i boulderingu – przegłosowano 3 sierpnia 2016 na 129. sesji MKOl podczas igrzysk w Rio de Janeiro. Wtedy u niej pojawiło się nowe marzenie: olimpijskie mistrzostwo, które nagle stało się realnym celem, a nie tylko odległą wizją. W 2016 roku zajęła czwarte miejsce na MŚ i choć była w świetnej formie, to właśnie ten wynik stał się paliwem do walki o najwyższe cele.
Pierwsze złoto MŚ i duet, który przyspieszył karierę
W tamtym okresie, jako absolwentka AWF, łączyła treningi z pracą nauczycielki WF w lubelskiej szkole, tej samej, do której wcześniej chodziła. W 2018 roku zdobyła pierwszy złoty medal MŚ we wspinaczce na czas, jeszcze pod panieńskim nazwiskiem Rudzińska. Rok później jej trener Mateusz Mirosław został mężem, a sportowy tandem zaczął regularnie zamieniać świetne starty w konkretne zwycięstwa.
Tokio 2021: rekord, który nie dał medalu
Zakwalifikowała się do premierowej olimpijskiej rywalizacji w Tokio. W stolicy Japonii wygrała swoją koronną konkurencję, pobiła rekord świata Julii Kapliny o 0,12 s i uzyskała 6,84, ale w klasyfikacji końcowej była czwarta. Zadecydował format, bo kombinacja premiowała najbardziej wszechstronne zawodniczki, a nie te najszybsze w sprincie na ścianie.
Więcej Przeczytaj
Droga do Paryża: Rzym, Berno i rekord 6,24
Kwalifikację do paryskich igrzysk wywalczyła we wrześniu 2023 w Rzym, a w finale pokonała Aleksandra Kałucka. Tam ustanowiła rekord globu 6,24, pokazując, że wraca na najwyższe obroty w kluczowym momencie sezonu. To było jej drugie podejście, bo miesiąc wcześniej na MŚ w Berno odpadła w półfinale i ostatecznie sięgnęła po brąz.
Ikona Lublina, mural i sezon po igrzyskach
Od lat jest jedną ze sportowych ikon Lublin, a po igrzyskach w Paryżu jej nazwisko stało się rozpoznawalne w całym kraju. W rodzinnym mieście ma mural na jednej z kamienic – przedstawia w skali 1:1 linię jej wspinaczki, a po zeskanowaniu kodu QR można obejrzeć w 3D, jak przechodzi ścianę. Taki symbol działa jak sportowa wizytówka miasta i pokazuje, jak wielki wpływ na lokalną tożsamość potrafi mieć jedna wybitna zawodniczka.
Poolimpijskie zwycięstwa i Hiszpania w tle przygotowań
Sezon poolimpijski kapral Mirosław rozpoczęła triumfem w Zimowe Igrzyska Wojskowe w Waedenswil. Później przyszły m.in. dwa zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata – we Chamonix i na Bali – a w historycznym pierwszym starcie przed rodzimą publicznością w Kraków była trzecia. Przy opuszczeniu dwóch przystanków dało jej to czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej cyklu (3185 pkt), co dobrze pokazuje skalę regularności nawet poza pełnym kalendarzem startów.
Szybkie fakty i najważniejsze wyniki
Poniższe zestawienie porządkuje najważniejsze liczby, daty i medalowe kamienie milowe. Dzięki temu łatwo zobaczyć, skąd wzięła się jej pozycja w światowym sporcie i dlaczego hasło „Aleksandra Mirosław kończy karierę” budzi tak duże emocje. To także szybki kontekst dla tych, którzy śledzą wyniki, ale chcą mieć całość w jednym miejscu.
| Punkt | Dane |
|---|---|
| Data urodzenia | 2.02.1994 |
| Wzrost | 162 cm |
| Rekord świata | 6,034 (w tekście: rekord 6,03) |
| Igrzyska olimpijskie | 1. miejsce – Paryż 2024; 4. miejsce – Tokio 2021 |
| Mistrzostwa świata | 1. miejsce – 2018, 2019, 2025; 3. miejsce – 2014, 2021, 2023 |
| Igrzyska Europejskie | 2. miejsce – 2023 |
| Mistrzostwa Europy | 1. miejsce – 2019, 2022; 3. miejsce – 2013 |
| MŚ juniorów | 1. miejsce – 2009, 2013 |
| Deklaracja zakończenia kariery | po sezonie 2026 |
Oś czasu: od szkolnej ścianki do decyzji o końcu kariery
Ta kariera ma czytelną linię rozwoju – od lokalnego projektu szkolnego, przez rekordy świata, aż po olimpijskie złoto. W tej osi czasu najłatwiej zobaczyć momenty zwrotne, które przesuwały ją na kolejny poziom. Dla fanów wspinaczki sportowej to również gotowa mapa kluczowych dat.
- 2007 – początek treningów w Lublinie przy projekcie „Ścianka w każdej szkole”.
- 3.08.2016 – decyzja MKOl o włączeniu wspinaczki sportowej do programu igrzysk (format kombinacji).
- 2018 – pierwsze złoto MŚ w szybkości.
- 2019 – ślub z Mateuszem Mirosławem, który jest jednocześnie jej trenerem.
- Tokio 2021 – rekord 6,84 i 4. miejsce w klasyfikacji końcowej.
- Wrzesień 2023 (Rzym) – kwalifikacja do Paryża i rekord 6,24; miesiąc wcześniej brąz MŚ w Bernie.
- 5.08.2024 (Paryż) – olimpijskie złoto i rekord 6,06 w eliminacjach.
- Sezon poolimpijski – zwycięstwo w Waedenswil, wygrane PŚ w Chamonix i na Bali, podium w Krakowie, 4. miejsce w generalce (3185 pkt).
- 2.02 (poniedziałek, 32. urodziny) – zapowiedź zakończenia kariery po sezonie 2026.
Co dalej: sezon 2026 jako ostatni cel
Ostatnie miesiące spędzała też często w Hiszpania, bo jej mąż i trener zaczął prowadzić reprezentację tego kraju. To zmienia logistykę przygotowań, ale nie zmienia stawki – finał kariery ma szansę być równie intensywny jak jej najlepsze lata. Sezon 2026 zapowiada się więc nie jako spokojne „domknięcie”, tylko jako pełnoprawna walka o wyniki, które jeszcze raz podkreślą, dlaczego była ikoną szybkości na ścianie.
Więcej Przeczytaj
Przeczytaj też nasz materiał o tym, dlaczego Forfang mimo żałoby jedzie do Willingen.
